Το «Ατελείωτο Ξέσκισμα» του Γιάννη Ροδέλλα είναι ένα έργο ωμό, πυκνό και συναισθηματικά φορτισμένο. Δεν επιδιώκει να καθησυχάσει τον αναγνώστη· αντίθετα, τον φέρνει αντιμέτωπο με την ένταση, τη φθορά και τις εσωτερικές ρωγμές που συχνά αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα.

Η γραφή του Ροδέλλα έχει αμεσότητα και νεύρο. Οι εικόνες του παραμένουν έντονες, ενώ ο λόγος του διατηρεί μια σκοτεινή, σχεδόν ασφυκτική ενέργεια που σε κρατά μέσα στο κλίμα του έργου. Ο τίτλος λειτουργεί εύστοχα ως κεντρική ιδέα: μια διαδικασία διάλυσης που μοιάζει να μην ολοκληρώνεται ποτέ, αλλά ταυτόχρονα αφήνει χώρο για αυτογνωσία.

Δεν είναι ένα εύκολο έργο, είναι όμως ειλικρινές και τολμηρό. Απευθύνεται σε όσους εκτιμούν τη γραφή που δεν ωραιοποιεί τα πράγματα και που αφήνει ένα επίμονο αποτύπωμα μετά την τελευταία σελίδα.